Logo initiatevenLimburg

  • header

Lars Houben (21) komt uit Sittard, maar woont nu daar waar hij studeert, in Maastricht.

Lars is 2e jaars en doet de bachelor opleiding Gezondheidswetenschappen, richting Beleid, Management en Evaluatie van Zorg. De module die hij in deze periode volgt heet “Zorg in Context”. Op het moment van het gesprek volgt Lars een traject dat heet, “Adoptie van een Patiëntenorganisatie/Burgerinitiatief”, en werkt hij met drie medestudenten aan een vraagstelling van een organisatie in de gezondheidszorg. Later in oktober zullen zij in een minisymposium hun bevindingen presenteren aan die organisatie.

Voor het gesprek is Lars weer even in Sittard. Want daar is het Oktoberfest in volle gang.


Lars vertelt dat hij een gewone jongen is.
Zijn vader  werkt in de financiële sector, zijn moeder werkte voor een uitzendorganisatie, maar is 3,5 jaar geleden gestart met het opzetten van Stichting Lyvia. Zijn ouders zijn gescheiden. Een samengesteld gezin. Lars beschouwt zichzelf als een slimme jongen die als beginnende puber niet altijd prioriteit gaf aan de middelbare school, het Trevianium College. Wat betekende dat hij vaak de oudere jongen in zijn jaargroep was. Maar hij heeft het gehaald. 
In Maastricht heeft Lars inmiddels zijn eigen plek gevonden.
Zijn huidige studie is vooral gericht op beleid in de gezondheidszorg. Op de vraag wat hij in de toekomst wil gaan doen, zegt Lars dat als hij iets zou willen gaan doen in de zorg,  dat toch vooral iets is wat te maken heeft met de werkvloer.

De moeder van Lars, Astrid Ticheler, is al 30 jaar mantelzorger van haar ouders. Toen haar moeder, de oma van Lars, 4 jaar geleden in een zorginstelling terecht kwam na een herseninfarct, merkte Astrid hoeveel eenzaamheid er onder ouderen was. Zij zag dat veel mensen geen gezelschap of ondersteuning kunnen of willen krijgen. Naasten hebben het te druk, wonen te ever weg of zijn er gewoon niet.
Zij richtte Stichting Lyvia op.
Een stichting die studenten koppelt aan deze ouderen, maar ook aan jongeren, met of zonder beperking. Stichting Lyvia is er voor iedereen die hulp of gezelschap kan gebruiken. Wim Ringens, zakelijk partner van Astrid, is voormalig manager in de gehandicaptenzorg en met zijn netwerk en kennis krijgt St. Lyvia steeds meer bekendheid binnen de gehandicaptenzorg. Ook veel mensen met een beperking maken inmiddels gebruik van de inzet van studenten.
Allereerst wordt er bij een aanvraag voor hulp of gezelschap, kennis gemaakt met de hulpvrager, tijdens een persoonlijk gesprek. Aan de hand van de specifieke hulpvraag wordt een profielschets voor een ondersteuner gemaakt. Deze wordt geplaatst op Facebook en krijgen alle studenten die bij de Stichting staan ingeschreven, zo’n 400 in totaal, in hun mail. Studenten kunnen dan op deze vacatures reageren.
Voor deze hulp vraagt Stichting Lyvia een bedrag per uur, dat hulpvragers zelf of middels een PGB (persoons gebonden budget) betalen.
De student ontvangt ongeveer 10 euro per uur voor zijn of haar diensten.
Inmiddels heeft Stichting Lyvia 110 studenten aan het werk plus 60 stagiaires. 400 studenten staan ingeschreven en wachten op een mooie casus die bij hen past.
Studenten worden vooral geworven door mond-op-mond reclame, via social media en via contacten met scholen en onderwijsinstellingen. Daar doet Lars een goede duit voor in het zakje.

Lars werd in de stichting de eerst student die ingezet werd.
Later begreep hij ook wel dat hij min of meer ingezet werd als proefpersoon om te kijken hoe een en ander werkt. Het werd een succes.

Lars zat nog op de middelbare school, toen hij werd gekoppeld aan een man die de ziekte van Parkinson had. De vrouw van de man verbleef op dat moment in een aanleunwoning. De zoon van het echtpaar woonde in Brabant en had een folder gevonden over Stichting Lyvia. De dochter van het echtpaar had twee jonge kinderen.
De afspraak was dat Lars twee keer twee uur per week de buddy zou zijn van deze man.
Die had vooral de wens er op uit te gaan, naar buiten te kunnen, of om samen naar muziek te luisteren. Ook zou hij graag weer eens zijn oude vrienden willen zien.

“Ik zat op de middelbare school en had nog nooit van Parkinson gehoord. Ik had ook eigenlijk niets met de zorg”, zegt Lars, “maar het waren vanaf het begin bijzondere ontmoetingen”.
In buddycontacten moet er namelijk wel een klik zijn, dat is het uitgangspunt van de dienstverlening van de stichting.
“Het begon ermee dat we samen eens koffie gingen drinken. Toen bleek dat we elkaar snel vonden. Zo bleek dat we alle twee ‘jongens’ uit Sittard waren, die daarbij ook nog van muziek hielden. De man bleek mensen in Sittard te kennen die ik ook kende. En zo kwam alles op gang. Ik ging zelfs een keer met hem naar een oude vriendin van hem, van vroeger, die inmiddels 88 was. Die raakte zo ontroerd ons zo ineens voor haar neus te hebben. We kregen uiteindelijk een contact dat lijkt op een goede relatie die een grootvader met zijn kleinzoon kan hebben. We moesten alle twee altijd lachen als mensen die ons zagen tegen hem zeiden, “zo ben je weer met je kleinzoon op stap”. We hadden zelfs een slogan voor ons tweeën bedacht en wel ‘jong en oud, samen goud’. Ik herkende natuurlijk ook wel iets van hem, in mezelf. Je moet weten dat hij er een keer stiekem in zijn rolstoel vandoor is gegaan. En wel naar de jaarlijkse Sint Joep Markt. Die had hij voor geen goud willen missen, ook al zat hij toen inmiddels in een verpleeghuis”.
“En gaande weg leerde ik als jonge man ook hoe de zorg in elkaar stak, hoe het werkte en niet werkte. Misschien heeft me dat ook op het been gezet om die studie te gaan volgen, die ik nu volg.”.
“Het was wel triest toen het fysiek en mentaal, vanwege de ziekte, steeds slechter ging. Maar ik bleef tot een week voor zijn dood naar hem toe gaan. Vier weken voor dat moment zijn we samen nog Sittard in gegaan. Ik had met vrienden geregeld samen ergens te gaan voetballen. Om daar naar te kijken. Daar heeft hij nog heel erg van genoten. We hebben daar een filmpje van gemaakt. Dat is nou nog steeds te bekijken. Ja, de begrafenis was voor mij best emotioneel. Op het dodenprentje had de familie nog laten zetten ‘met dank aan Lars’. Dat deed me heel veel”. 

Wij hebben met het team van Lyvia de slogan bedacht ‘Lyvia maakt het leven leuker’. Voor iedereen! Lars gaat de komende tijd aan slag in de regio Maastricht en omstreken zegt hij. Voor nu gaat Lars er weer van door. Het Oktoberfest is nog in volle gang.

Roel Sillen
Oktober 2019

Logo initiatevenLimburg

 

Luister met BrowseAloud

ba toolbar